Verhuizen met minder zicht

Zoals veel mensen wel weten ben ik twee jaar geleden op mezelf gaan wonen.

Dit was een hele stap voor mij en voordat we ook echt in de woning konden trekken moest er veel gebeuren. Hoe ik dat met mijn minder zicht heb ervaren heb ik al in een eerder stuk verteld.

Gaandeweg merkte ik toch dat er een aantal grote nadelen waren in het oude huis.

Nadelen die je soms pas ziet als je er woont, of die pas echt naar voren komen als je er dagelijks mee te maken hebt.

Een voorbeeld hiervan is een te kleine badkamer. En ook al douche je er misschien alleen maar, als je bijna niets ziet en je jezelf elke keer stoot omdat je een te hoge drempel op moet,  of tegen de muur aanloopt omdat je er omheen moet om in de douchecabine te komen, dan wordt dat op den duur toch iets waar je je aan gaat ergeren.

Of dat je keuken heel klein is en je daar alles neer moet zetten omdat je geen berging hebt, met als gevolg dat je het overzicht kwijt bent en het lastig is om dingen weer terug te vinden. Of omdat de keuken zo onlogisch is ingedeeld met een buitendeur die naar binnen opengaat, zodat je elke keer om de deur heen moet lopen om te kunnen bewegen in de keuken.

Iemand die kan zien ziet de deur op tijd, maar ik zag de deur niet en liep er vaak tegenaan, en stootte me meerdere keren flink of sneed me aan het slot.

Dit zijn situaties die je liever niet wilt, want veiligheid staat voorop vind ik.

De kelder was zeer gevaarlijk met een hele steile trap naar beneden waardoor je goed moest kijken waar je je voeten neerzette. Omdat ik geen diepte kan zien was dit voor mij niet mogelijk, zodat de enige kelder die bij het huis was ontoegankelijk voor mij werd.

Daarnaast wil je toch graag zelfstandig blijven en zelf soms een boodschapje kunnen doen of een blokje om gaan.

Doordat ik zelf slecht ter been ben zijn lange afstanden voor mij niet mogelijk om te lopen, en dat beperkte mij erg in mijn mogelijkheden.

Na twee jaar verschillende oplossingen bedacht te hebben, begon ik het langzaam zat te worden.

Ik merkte dat ik me er steeds minder gelukkig voelde, en dat had ook effect op mijn lichamelijke en geestelijke gezondheid.

Toen ik me dat realiseerde heb ik het lang ontkend voor mijzelf, omdat ik vond dat ik er nog maar kort woonde. Ik verweet mijzelf dat ik dat van te voren maar had moeten bedenken, en niet achteraf.

Het ontkennen heeft lang geduurd, maar toen ik las dat de regels voor het verkrijgen van een andere huurwoning veranderd zouden worden, wist ik dat ik stappen moest ondernemen anders kwam er weinig zicht op een betere oplossing. 

Ik schreef mij daarom opnieuw in als woningzoekende, wat gek voelde omdat ik gedacht had dat ik daar een hele tijd niet meer mee bezig zou hoeven zijn.

De regels waren echt veranderd; zo moest ik inschrijfgeld betalen om als persoon naar een andere woning uit te kijken. Dit inschrijfgeld is eenmalig, als je eenmaal ingeschreven staat krijg je onbeperkt toegang tot alle woningen die te huur worden aangeboden door de woningbouwstichting.

Er wordt wel gevraagd met hoeveel personen je een woning wilt huren, en je moet je jaarinkomen opgeven zodat aan de hand daarvan bepaald kan worden tot welk bedrag je kunt huren.

Dit kan betekenen dat niet alle woningen voor jou beschikbaar zijn. In je eigen account op de website van de woningbouw kun je zien op welke huizen je wel mag reageren.

Na het inwinnen van wat informatie heb ik mij opnieuw ingeschreven bij de woningbouw.

Dit betekende elke dag even kijken of er iets voor mij tussen zat.

In je account kun je helemaal instellen wat voor soort huis je zoekt, en ook dat je er een melding van krijgt in je mail op het moment dat zo’n woning wordt aangeboden. Dat voorkomt dat je iets misloopt.

Ik vond het wel elke keer weer spannend om te zien wat er te huur kwam. Het kostte me ook best veel energie om telkens te kijken of er iets passends tussen zat. En het was teleurstellend als er niets werd aangeboden of als ik had gereageerd op een woning en die kreeg ik niet.

Maar eind november vorig jaar kwam er een woning midden in het centrum vrij, de ideale plek voor mij.

Ik had al lang naar zo’n type woning uit gekeken. Het huis lag midden in het centrum, had een grote douche met toilet boven en een woonkamer en keuken in 1 ruimte, en er was een berging aan het huis. Alle bovengenoemde problemen bestonden niet meer bij deze woning.

Ik had ruimte, een grote douche, minder op- en afstappen, en kon zelfstandig boodschappen doen als ik dat wilde.

Dus meldde ik me meteen aan voor deze woning.

Als je je hebt aangemeld voor een woning duurt het een week voordat je hoort of je de woning krijgt toegewezen of niet, dus je begrijpt dat het voor mij een lange week wachten werd.

Maar het wachten werd beloond.

Begin december hoorde ik dat ik de woning in het centrum gekregen had. Ik rende van blijdschap door het huis en zag opeens weer mogelijkheden.

Eind december mochten we de woning bezichtigen en wist ik dat dit het moest worden.

Een week later kregen we de sleutels en konden we beginnen. Gelukkig hoefde er in vergelijking met het andere huis weinig te gebeuren.

Na 2 weken hadden we gesausd en behangen, en konden de vloeren boven er ingelegd worden en kon de trap opnieuw bekleed worden. Het was een hele drukke maand en er moest veel geregeld worden.

Het grote werk liet ik doen, maar het inpakken en alle andere bijkomstige zaken regelde ik allemaal zelf. Ik wist niet dat verhuizen zoveel dingen met zich mee bracht.

Zeker als je minder ziet heb je soms het idee dat het niet opschiet, of dat mensen dingen vergeten omdat ik niet gezien had dat ze daar allang aan gedacht hadden.

Dit kan soms voor irritatie zorgen, maar door met elkaar in gesprek te blijven los je die dingen snel op.

Sinds afgelopen zaterdag ben ik verhuisd en ik voel dat het de juiste beslissing was. Als ik zie wat ik nu heb en hoe mooi het allemaal is heb ik dat er echt voor over gehad.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *