Stemmen met minder zicht

Stemmen als je minder ziet.   

Zoals veel mensen weten was het deze week de week van de Tweede Kamerverkiezingen.

Dit gebeurt 1 keer in de 4 jaar. Alle mensen vanaf 18 jaar mogen dan stemmen op een partij van hun keuze.

Doorgaans gaat dit gewoon altijd op dezelfde manier: je krijgt een stempas, je gaat naar een locatie bij jou in de buurt, je vult met potlood het vakje van jouw keuze in en stopt het formulier daarna in een grote brievenbus.

Dit jaar is anders. In dit stuk vertel ik hoe ik het stemmen in deze coronacrisis ervaren heb.

Ten eerste waren er deze keer meer mogelijkheden waarop je je stem kon uitbrengen.

Ouderen konden er bijvoorbeeld voor kiezen om per post te stemmen, dit heb ik nog nooit eerder mee gemaakt dat deze optie werd aangeboden.

Ook waren er dit jaar meerdere dagen waarop je kon gaan stemmen, niet alleen op 17 maart maar ook op 15 en 16 maart.

Ik heb er voor gekozen om toch op 17 maart te gaan stemmen.

Eerlijk gezegd vond ik het deze keer lastig om mijn stem uit te brengen.

Normaal vind ik dit soort dingen erg leuk om te doen, maar dit jaar zag ik er tegen op.

Zo wist ik in eerste instantie niet waarop ik moest stemmen. Dat is wel vaker voorgekomen maar door alles wat er de laatste tijd gebeurd is kon ik niet echt een goede partij kiezen die naar mijn mening een beetje goede plannen hadden. Bovendien was er heel erg veel keus, en ik ben niet iemand die alle partijen stuk voor stuk bekijkt om daarna een partij te kiezen die mijn stem verdient.

Ik baseer mijn keuze op de dingen die in de afgelopen jaren gebeurd zijn, welke verbeteringen er voor ons als burger gekomen zijn, en welke dingen minder goed hebben uitgepakt. En ook hoe de partijen daar in staan en mee omgegaan zijn.

Ik vind het ook belangrijk dat er echt gekeken wordt hoe mensen met een beperking meegenomen worden in de maatschappij.

Natuurlijk komt iedereen op z’n eigen manier tot een keuze, er zijn genoeg mensen die dit onderwerp wel leuk vinden en eerst uitgebreid alles gaan onderzoeken voordat ze hun stem uitbrengen. Daar is niets mis mee.

Zoals ik al aangaf heb ik gestemd op 17 maart, en ik koos ervoor om dit overdag te doen om de drukte zoveel mogelijk te vermijden.

Thuis had ik eerst alle papieren bij elkaar gezocht, want je moet best veel meenemen. Denk aan je stempas, daarop staat de informatie die nodig is voor het controleren van al je gegevens. Dan je ID-kaart of paspoort, zodat je je kunt legitimeren, en het papier waarop je kunt aangeven waarop je stemt.

Toen ik dat allemaal had ging ik samen met mijn moeder naar het stemlokaal. Gelukkig was dat dichtbij voor mij.

Ik ging tegelijk met mijn moeder naar binnen, ik vond het spannend omdat ik niet zeker wist of je wel met twee mensen mocht gaan stemmen.

Bij binnenkomst werden we naar een tafel begeleid waar we de documenten moesten laten zien, en er werd niet moeilijk gedaan dat ik kwam stemmen met begeleiding.

We konden met twee personen in het stemhokje, zodat mijn moeder voor mij het vakje van mijn keuze kon aankruisen. Na even zoeken heb ik het daarna zelf in de brievenbus gegooid.

Zoals we al wisten moesten we net als in andere binnenruimtes ook hier een mondkapje dragen, en er waren looproutes uitgezet om de kans op besmetting zo klein mogelijk te houden.

Ik kan je zeggen dat ik het een onderneming vond om netjes de aangegeven routes te volgen.

Naast dat onze sporthal ontoegankelijk is voor mensen met minder zicht waren die looproutes, als je het alleen zou moeten, doen niet te volgen.

Het zou goed zijn als ze daar een volgende keer meer bij stil zouden staan. Want waar je binnen bent gekomen mag je er niet weer uit, en dus moet je soms langs plekken je weg terugvinden waar je normaal niet komt.

Dit heeft als gevolg dat je eigenlijk niet zelfstandig kunt stemmen, omdat je niet de route kunt lopen in het gebouw die je kent.

Bedenk dat je altijd om begeleiding kunt vragen bij dit soort gebeurtenissen, zowel aan het personeel van de accommodatie waar het stemmen plaatsvindt als aan de mensen die er zitten om je gegevens te controleren.

Je mag ook zelf een begeleider meenemen. Die mag met jou mee in het stemhokje om voor jou de dingen te doen die je zelf niet kunt.

En mocht je het allemaal erg ingewikkeld vinden dan kun je iemand van je familie of kennissen machtigen om jouw stem uit te brengen. Dat kun je van tevoren regelen.

Zelf ben ik voor het zoveel mogelijk zelf proberen zodat je weet hoe de dingen gaan. Dus kun je het zelf, doe het dan zelf, ook als dat betekent dat je daar begeleiding bij nodig hebt.

Want weet dat jouw stem ook telt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *