Reizen in corona tijd

Reizen in coronatijd.

Het coronavirus houdt ons nog steeds in zijn greep.

Toch proberen we het leven zo goed als het kan weer langzaam op te pakken.

Maar is dat wel zo makkelijk te realiseren als je minder zicht hebt?

In dit stuk vertel ik mijn ervaringen met het weer oppakken van mijn werk.

Vanaf half maart ging het hele land op slot, dit betekende dat ik opeens thuis moest gaan werken.Dit had ik in heel mijn loopbaan nog nooit gedaan.

Dus hoe pak je dat aan? Daar lag wel een uitdaging voor mij en die heb ik ook met beide handen aangegrepen.
Na even wat opstartproblemen heb ik mij het thuis werken al gauw eigengemaakt en vind ik het heerlijk.

Ik kan werken in alle rust wat mij erg goed bevalt, en daarnaast kan ik nog wat klussen in huis doen zodat ik ’s avonds meer tijd overhoud voor andere dingen.
Doordat ik het voor mijn gevoel zo goed georganiseerd had vloog de tijd voorbij, en met alle versoepelingen kreeg ik dan ook de vraag of ik weer gedeeltelijk op kantoor wilde komen.

Ik moet zeggen dat ik dat wel wat eng vond. Ik ben hartpatiënt en omdat wij in een kantoortuin werken met heel veel mensen in 1 ruimte moest ik daar wel even over nadenken.
Want hoe zou ik naar mijn werk moeten komen, zouden de taxi’s wel rijden, welke maatregelen zou ik moeten ik nemen om te kunnen en mogen reizen, en zou ik dat zelf aandurven?
Mijn hoofd werd een mengeling van vragen die onbeantwoord bleven, dus heb ik met mijn leidinggevende afgesproken dat ik eerst verschillende dingen wilde uitzoeken voordat ik ja zei.

Na het bewuste telefoontje ben ik gelijk gaan kijken via internet wat de versoepelingen waren en hoe die in zijn werk gingen. Al deze maatregelen zijn goed bedoeld maar soms snap ik er niets van.

Het ene mag wel en het andere niet, en soms mogen bedrijven ook zelf nog aanvullende maatregelen nemen.

Nadat ik wat informatie via internet had gevonden leek het mij ook verstandig om nog even contact te zoeken met het taxibedrijf zelf, en ik heb ze een mail gestuurd met de vraag of ze wel reden en welke maatregelen ze hanteren in verband met corona.

Ik kreeg een mail terug waarin ze aangaven dat een mondkapje nodig was en dat er spatschermen geplaatst waren. Ook moest je achterin de taxi zitten om zo de 1,5 meter regel iets te kunnen naleven.

Dit was wel even slikken toen ik dat las, ik ben zelf claustrofobisch en vind een mondkapje niet prettig.

Daarom heb ik geprobeerd om de terugkeer naar kantoor zo lang mogelijk uit te stellen.

Dit klinkt misschien kinderachtig maar ik zag er als een berg tegenop. Vanwege de vakanties lukte het mij om het nog een maand uit te stellen. Ik deed mijn werk immers wel thuis en er bleef niets liggen. Maar zo langzamerhand merkte ik dat alleen maar thuis werken ook nadelen begon te krijgen.

Zo had ik alleen contact met collega’s via de telefoon, en dat is toch anders dan elkaar horen en zien.

Verder zag ik op een werkdag de hele dag geen mensen en voor iemand die houdt van contact is te lang alleen niet fijn.

Mijn taken bestaan thuis alleen uit computerwerkzaamheden, terwijl ik op kantoor ook printopdrachten deed.

Deze printopdrachten bleven dus liggen en dat was toch niet wenselijk. Dus hebben we in goed overleg afgesproken dat ik weer 2 ochtenden op kantoor zou zijn.
Dat ging 8 september in. Ik vond het best spannend en had een week van tevoren al de taxi geboekt.
En opnieuw gevraagd of de regels nog hetzelfde waren.

Dit bleek het geval te zijn. Dus stond ik dinsdag klaar om voor het eerst in lange tijd weer naar kantoor te gaan.

Ik had verwacht gespannen te zijn, maar ik merkte dat dit meeviel. Mijn gedachte was: niets moet en ik kijk hoe het loopt.
De taxi was keurig op tijd. Ik had mijn mondkapje al opgedaan voordat ik instapte.

In de luxe auto’s zit een spatscherm en als je dan alleen vervoerd wordt hoef je geen mondkapje op.
Dat is wel erg fijn, want omdat ik via het UWV woon-werkverkeer heb word ik gelukkig altijd alleen vervoerd.
De rit ging snel ondanks de afstand, voor mijn gevoel werd er nog vrolijk gekletst in de taxi en was de rit zo voorbij.

Toen ik op kantoor was voelde ik me trots, alsof ik weer iets had overwonnen voor mijzelf.

Op kantoor was mijn plek nog net zo als dat ik het had achtergelaten.

Er is goed voor mijn hulpmiddelen gezorgd. Na even kort met iedereen gekletst te hebben begon het werk dan echt.

Ik zat zo weer in het ritme net alsof ik nooit was weggeweest.

Het kletsen met iedereen deed me goed. Voor een eerste dag op kantoor was het geslaagd en als het zo blijft gaan is het prima om 2 dagen op kantoor te zijn en de rest thuis te werken.

Want thuiswerken heeft toch ook een plekje in mijn hart.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *