Speciaal Zien

Naar het ziekenhuis in corona tijd als je minder zicht hebt

Naar het ziekenhuis in corona tijd en met minder zicht.

In dit stuk vertel ik hoe ik in deze lastige tijd van corona en verschillende maatregelen toch met wat kleine aanpassingen een onderzoek moest ondergaan in het ziekenhuis.

Misschien dat er mensen zijn die dit al wel weten van mij, ik ben hartpatiënt, maar gelukkig heeft dit voor mij weinig gevolgen voor mijn dagelijks leven.

Wel betekent dit dat ik 1 keer per jaar naar het ziekenhuis moet voor een aantal onderzoeken.

Doordat dit elk jaar dezelfde onderzoeken zijn is dit voor mij normaal geworden en probeer ik zo goed mogelijk alle aanwijzingen op te volgen zodat ik snel weer huiswaarts kan.

Sinds 2019 heb ik een nieuwe cardioloog die mij weer helemaal van top tot teen moet leren kennen, en ik moet zeggen dat ik dat niet altijd fijn vind.

Je moet je voorstellen dat, ondanks dat ik maar 1 keer per jaar naar het ziekenhuis moet, het nog steeds niet leuk is en dat het dan prettig is dat er iemand is die jouw situatie al kent zodat het consult snel kan verlopen. Als er weer een nieuwe dokter komt zoals in mijn geval is dat altijd spannend.

Waarom? De arts die ik hiervoor had was een wat oudere dame die naar mijn gevoel al veel ervaring had zodat ik met al mijn vragen bij haar terecht kon.

Daarnaast vind ik het prettig om als vrouw door een vrouwelijke arts behandeld te worden. Niet dat ik iets tegen mannelijke artsen heb,  maar als je een jonge vrouw bent zoals ik is het fijn om met je soms vrouwelijke vragen bij een vrouwelijke arts terecht te kunnen.

Na de eerste ontmoeting begin januari dit jaar voor de jaarlijkse controle afspraak wilde de arts graag wat extra onderzoeken doen om alles voor mij en voor hemzelf in kaart te brengen.

Dus werd ik in maart opgeroepen voor een aderonderzoek, dat is een onderzoek waarbij ze de onder- en bovendruk van je aderen meten. Daarnaast kan het nodig zijn dat je 24 uur met een bloeddrukmeter om moet lopen, en dat was in mijn geval ook nodig.

Maar ik kan je vertellen dat ik het rondlopen met zo’n meter niet gemakkelijk vond.

Ik zeg wel eens dat ik mij ondanks mijn visuele beperking niet beperkt voel, maar tijdens die 24 uur met die bloedrukmeter wel. Aan- en uitkleden was lastig, en zelfs kleding aanhebben vond ik niet prettig omdat de band zich elke 30 seconden oppompt. Probeer dan nog maar eens je gewone dagelijkse dingen te doen.

Na dit onderzoek wilde hij ook nog graag een CT scan doen. Maar toen kwam corona. 

Dit merkte ik al toen ik in maart bloed ging prikken. Ik moest door een soort check waar ze gingen kijken of ik geen symptomen had die leken op corona.

Daarna moest ik op de afdeling zelf mijn handen desinfecteren. Nu weten we niet beter en doen we het al automatisch als we een openbare gelegenheid betreden.

Maar afgelopen maart was desinfecteren nog volkomen nieuw, zowel voor mij als ieder ander.

Ook mocht je toen al niet met z’n tweeën naar binnen als dat niet echt nodig was, en dus ging ik alleen bloedprikken. Maar leg maar eens uit dat je slechtziend bent en dat je eigenlijk hulp nodig hebt om in de juiste kamer te komen. Ik merkte toen vooral dat mensen je niet wilden aanraken omdat ze zo min mogelijk contact wilden hebben om het virus in te dammen.

Na het bloedprikken wilde ik door dezelfde gang teruglopen zoals ik gekomen was maar dat mocht niet, ze hadden namelijk looproutes uitgezet. Dan zit je wel even verbaasd te kijken, want hoe zorg je dat je weer bij de uitgang komt?

Ik heb de dame toen uitgelegd dat ik slechtziend was en ik niet alleen allerlei andere routes kon gaan lopen omdat dit nu eenmaal zo moet. Gelukkig begreep zij dit en ze heeft mij toen begeleid naar de uitgang.

Een tip van mij, geef vooral aan als je iets echt niet alleen kunt. Vooral in deze lastige coronatijd waarin men verwacht dat alle bedachte maatregelen makkelijk moeten kunnen worden nageleefd. Voor onze doelgroep is dat namelijk nog een lastige klus. Mensen mogen dat ook wel eens horen vind ik.

Ik verwachtte dat ik snel aan de beurt zou zijn voor de CT scan, maar Nederland ging op slot en dus ging dat niet door.

3 maanden moest ik wachten, maar deze maand was het dan zover. Nu moet je weten dat ik vanwege corona en alle bijbehorende maatregelen wat last had van angst, en dus al een paar dagen van tevoren wat onrustig was.

Als je ook wat onrustig bent bij zulke bezoeken in deze rare tijd, probeer dan zoveel mogelijk informatie over je behandeling te weten te komen voordat je aan de beurt bent.

Zo heb ik een dag van tevoren naar het ziekenhuis gebeld om te vragen wat mij te wachten stond. Bijvoorbeeld hoe lang zo’n scan duurt. En vraag in deze coronatijd ook naar de maatregelen die op die afdeling van kracht zijn. Zo ga je een stuk rustiger op pad.

Vind je het spannend, dan kun je dat altijd doorgeven. Dit wordt dan genoteerd zodat zij daarmee en met jou genoeg rekening kunnen houden.

Geloof mij, er zijn een heleboel mensen die ziekenhuisbezoeken onprettig vinden. Als je daar iets aan kan doen door je angst vooraf aan te geven dan maak je het voor jezelf een stuk fijner.

En doordat ik van tevoren gebeld had was het ook keurig opgenomen in het dossier, de scan verliep vlot en alles was snel weer voorbij.

Weet dat je tijdens de scan steeds je wensen kunt blijven aangeven. Doe dit vooral want daar help je zowel de artsen die de scan uitvoeren als ook jezelf mee.

Ik hoop dat je wat aan mijn tips hebt, laat het mij weten als je iets met mij wilt delen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *