Een visuele omgeving of niet

Een visuele wereld of niet.

Ik hoor wel eens om mij heen dat mensen zich afvragen of het erg is dat ik geen vrienden of vriendinnen heb die net als ik een visuele beperking hebben.

In dit stuk vertel ik mijn ervaringen rondom deze vraag: waarom nu juist wel of waarom juist niet.

Ik heb eigenlijk nooit zo bij deze vraag stilgestaan. Nou zul je misschien denken: waarom niet?  Zoals jullie weten vind ik het heel belangrijk om zelfstandig te zijn, een eigen mening te hebben en alles wat je niet kan eerst zelf te proberen voordat je hulp inschakelt. Met die instelling ben ik groot geworden, en hierdoor vond ik het altijd belangrijk om mijn beperking niet naar de voorgrond te schuiven. Je kan zoveel meer dan je denkt.

Natuurlijk heb ik wel speciaal onderwijs gevolgd en had ik daar vriendinnen die net als ik slechtziend of blind waren. Omdat je dan zolang bij elkaar in de klas zit, leer je natuurlijk wel van elkaar.
Soms kon iemand je opvrolijken omdat die net als jij wist hoe sommige dingen zijn als je minder zicht hebt.

Of wanneer jou iets niet lukte, dan kon die ander jou een oplossing geven waardoor iets wat jij wilde toch lukte.

Maar na de schoolperiode raak je toch veel mensen kwijt. Dit heeft te maken met de verschillende richtingen waar mensen dan naar toe gaan. Vaak gaan ze verder met een nieuwe opleiding en hun verdere leven.

En verder gaan met je eigen leven is precies waar ik mee bezig ging na de basisschool.

Doordat ik verder ging kwam ik op een andere school terecht, dit was een school waar geen mensen met een visuele beperking op zaten. Ik merkte dat het  er daar heel anders aan toe ging als waar ik vandaan kwam. Op deze school moest je veel meer voor jezelf zorgen, en dat vond ik in het begin erg moeilijk. Ik wist niet hoe ik sommige dingen aan moest pakken. Hoe legde je contacten en hoe zorgde je ervoor dat je werd geaccepteerd door je klasgenoten? Want een beetje onbekend was het wel, een klasgenoot met een visuele beperking.

Na een aantal maanden had ik daar mijn weg in gevonden. Hoe heb ik dat gedaan?

Mocht je ooit in dezelfde situatie komen als ik, laat je klasgenoten dan zien dat je net als zij heel gewoon bent. Hebben ze vragen, beantwoord die dan. Als jij je openstelt naar een ander, heeft die persoon vaak sneller door dat het hebben van een beperking niet hoeft te betekenen dat je niet kan deelnemen aan de maatschappij.

Jezelf openstellen is niet altijd makkelijk, mensen stellen vaak de meest rare vragen omdat ze niet weten hoe ze met je om moeten gaan. Daar heb ik maar 1 antwoord op: ga met mij om en praat met mij zoals je met iedereen doet.

Doordat ik steeds meer in de grote mensenwereld kwam zoals ik dat noemde, leerde ik steeds meer dingen in eigen hand te nemen. Het leggen van nieuwe contacten werd elke dag een stuk beter, ik merkte dat ik liever in deze wereld wilde zijn dan in een wereld waar iedereen rekening met je houdt omdat je een beperking hebt, en dat was juist wat ik niet wilde, mijn visuele beperking op de voorgrond.

Zelfstandig zijn, je eigen problemen oplossen en je eigen ik ontwikkelen past veel beter bij mij.

Ik leerde nieuwe dingen ontdekken, zoals op stap gaan, je eerste vriendje en ga zo maar door. Zit je in een beschermende wereld dan beleef je dat heel anders.

Dat is iets wat niet bij mij past.

Hoe je je beperking een rol in je leven laat spelen ligt geheel aan jouzelf.

Ik heb ervoor gekozen om mijn beperking op de achtergrond te laten, en gelukkig had ik daar ook de mogelijkheden toe om dat achter mij te laten. Het vrije leven is echt iets voor mij.

Natuurlijk heb ik nog wel contact met sommige klasgenoten die net als ik een beperking hebben, Maar als ik contacten maak met mensen doe ik dat niet specifiek met mensen die ook een beperking hebben.

Ik heb meer vrienden met geen beperking als vrienden met wel een beperking.

Dat zegt heel veel over jou als mens, vind ik altijd.

Dus als je mij vraagt of het erg is dat ik weinig vrienden heb met een beperking, is mijn antwoord: nee het is echt niet erg dat je niet in een wereld zit met alleen maar mensen die beperkt zijn.

Ik denk juist dat een vriendengroep met allemaal verschillende mensen met en zonder een beperking jou meer biedt dan 1 vast groepje.

En mocht je nu enkel vrienden hebben zonder een beperking is dat alleen maar mooi. Voor hun is jouw beperking dan geen obstakel en kun jij je nog meer ontwikkelen in je vrije zelfstandige leven.