Een eigen mening

Een eigen mening.

In dit stuk vertel ik dat het als persoon met een beperking helemaal niet slecht is om een goede eigen mening te hebben. Ik denk juist dat je met een eigen mening heel ver komt in deze maatschappij.

Misschien is het heel herkenbaar voor je maar misschien ook niet. Maar als je een beperking hebt gaan mensen toch een oordeel over je hebben, terwijl dat helemaal niet nodig is. Dit is natuurlijk een beetje mens eigen zoals ik in de loop van de jaren gemerkt heb. Ik vind dat altijd erg vervelend en kan me goed voorstellen dat jij dat ook niet prettig vindt.

Want in de maatschappij van nu zijn wij prima in staat zelf een mening te hebben. Dit komt omdat de techniek in de loop der jaren zo verbeterd is dat wij bij nog maar weinig activiteiten hulp van een ander nodig hebben. Dat wij zoveel verbeteringen doorgemaakt hebben in de laatste jaren is voor onze doelgroep alleen maar goed, maar een persoon die geen beperking heeft groeit helaas niet in dezelfde mate met ons mee.

Hierdoor blijft het idee bestaan dat iemand met een beperking heel veel hulp en aandacht nodig heeft.

Om ervoor te zorgen dat jij degene bent die de dingen regelt en beslissingen neemt is het dus belangrijk om een mening te hebben.

Ik kan me goed voorstellen dat je het niet altijd makkelijk vindt om tegen iemand, die het toch goed met je voor heeft, te zeggen van dit kan ik zelf wel aan. Toch is dat voor jezelf goed om te leren. Want door het wel te leren aangeven wat je wel en niet kan blijf je zelfstandig en creëer je voor jezelf steeds weer nieuwe uitdagingen.

Als je nieuwe dingen in het leven tegenkomt die je nog nooit gedaan hebt, hoeft het niet te betekenen dat je die ook niet zal kunnen leren omdat je een beperking hebt. Misschien moet je het wel leren via een andere weg, maar hoe je het doet maakt niet uit als je het maar kan.

Hoe geeft je nu het beste aan dat je geen hulp nodig hebt omdat je het zelf wel kunt? Dat is lastig omdat elk persoon daar weer anders mee omgaat. Je zult met de persoon die jou hulp wil aanbieden in gesprek kunnen gaan. Ik zelf vind dat lastig omdat je niet weet hoe de ander reageert; ik heb in het verleden wel eens meegemaakt dat ik aangaf dat ik iets zelf wilde doen, waarop de persoon die de hulp wilde bieden erg kwaad werd. Dit is natuurlijk niet wat je wilt bereiken, jij wil laten zien dat je zelfstandig bent en de andere persoon wil behulpzaam zijn, dus van beide kanten is het goed bedoeld. Toch kun je maar beter gewoon eerlijk zeggen dat je geen hulp wilt, ook al wordt die ander dan boos. Want zo leer jij voor jezelf opkomen en je mening zeggen, en die andere persoon leert dat jij met je beperking ook steeds weer nieuwe dingen leert om zelfstandig te kunnen zijn. Dat iemand boos wordt is natuurlijk niet leuk, maar dat gaat meestal wel weer over, is mijn ervaring.

Zoals ik al aangaf hebben mensen vaak een oordeel over iemand met een beperking. Ze denken vaak dat ze maar ongevraagd allerlei dingen voor je mogen doen, en als je ze daar dan iets van zegt denken ze dat je eigenwijs bent, terwijl je ze juist iets wilt leren.

Als je nu denkt, het direct zeggen vind ik nog te eng, zou je de ander kunnen vragen of je het een keer alleen mag proberen zonder hulp.

Hiermee toon je aan dat je de dingen zelfstandig kan doen, maar krijgt de ander toch de kans om in te grijpen als het mis gaat. Zo kan jij laten zien dat het lukt, en kan de ander rustig leren dat hij of zij niet altijd hulp hoeft te bieden.

Een eigen mening is er niet meteen, het heeft er ook mee te maken hoe je bent opgevoed. Als je heel beschermend bent opgevoed zul je het vanzelfsprekend vinden dat je bij alles wat je onderneemt hulp aangeboden krijgt. Hierdoor wordt het ontwikkelen van een eigen ik lastiger omdat je dan voor veel situaties die zich kunnen voordoen wordt beschermd.

Zelf ben ik heel vrij opgevoed en ik moet zeggen dat ik daar erg blij mee ben.

Ik heb altijd de kans gekregen om de dingen zelf te ontdekken, mijn eigen fouten te maken en die zelf op te lossen.

Dit maakt dat ik heel goed weet wat ik wel en niet wil. Je leert bij een vrije ontwikkeling wat je zelf wel en niet kan. Zo kan ik heel duidelijk aangeven waar ik hulp bij nodig heb en waar niet. Bij nieuwe dingen zoals vrijwilligerswerk kun je dan je zelfstandigheid veel beter uitleggen, zodat de situatie nu zo is dat het eigenlijk voor iedereen in mijn omgeving wel duidelijk is waar ze me mee kunnen helpen. Zo voorkom je vervelende vragen van mensen en kun jij laten zien wie je echt bent.

Een eigen mening wordt ontwikkeld in de loop van de jaren. Het is vooral een hoop leren over jezelf en hoe je dat omzet in iets krachtigs naar de ander.

Hoe zijn jou ervaringen hiermee?