2020 was een raar jaar als je minder ziet

Het was een bizar jaar voor iedereen die minder zicht heeft.

2020 begon goed. Totdat de coronacrisis bij ons in Nederland opdook.

Ik zal eerlijk zijn, in het begin toen het nog maar net bekend was dacht ik dat het vast wel mee zou vallen. De media mogen alles graag opblazen. Gaandeweg hoorde je er toch steeds meer over, en toen we in maart vanuit huis moesten werken kwam het nog dichterbij. Toen kwam bij mij het besef dat er echt iets op komst was waar we niet zomaar even vanaf kwamen.

Niet veel later werden veel dingen gesloten en moest je verplicht thuis blijven.

In eerste instantie vond ik dat wel fijn. Even alles in een minder hoog tempo.

De eerste weken dat we thuis moesten zijn heb ik naast mijn werk bar weinig gedaan. Ik had weer tijd om eens een boek te lezen of lekker buiten te zitten.

In die periode werd het weer steeds beter, wat het voor mij makkelijker maakte om te accepteren dat we even helemaal niets mochten. Doordat ik zo’n buitenmens ben verveel ik mij niet gauw en ging de tijd voor mijn gevoel snel voorbij.

Ik kan mij voorstellen dat als je op een flat woont en niet snel even naar buiten kan gaan, het een stuk lastiger is om de tijd door te komen.

  

Zoals ik al aangaf kon ik eindelijk eens een boek lezen. Dit heeft er bij mij voor gezorgd dat ik mijn oude hobby weer heb opgepakt. Vroeger las ik veel verschillende braille boeken en sinds vorig jaar lees ik digitaal. Dit vind ik echt geweldig. Ik had er al verschillende dingen over gehoord en ik wist dat er heel veel bedrijven zijn die het lezen van digitale boeken mogelijk maken. Tot vorig jaar had ik nooit zelf de stap gezet om dat eens uit te proberen, maar omdat ik zoveel tijd over had ben ik toch eens gaan onderzoeken wat dan het beste bij mij zou passen.

Al snel kwam ik uit bij de lees app van bol.com. 

Deze app werd mij aangeraden door een kennis. zij had die app al jaren en omdat zij hem had kon ik als tweede persoon op haar account. Op die manier kon ik mooi even kijken of deze app toegankelijk was voor mensen met minder zicht en of het iets voor mij was.

Eerst onderzoeken of een app toegankelijk is raad ik wel aan als je iets nieuws wilt proberen, want als jij door je zicht alleen maar afhankelijk bent van spraak, vallen er heel veel apps af. Het is daarom fijn om te weten dat iets bij je past, want bij veel  apps moet je abonnementskosten betalen om er gebruik van te maken. Bij bol.com is dat ook zo, maar als je op het account zit van iemand die jij kent dan kun je via de gratis boeken al heel veel lezen. Is dat niet genoeg dan kun je altijd nog bij de Kobo Plus boeken kijken. Daar zit zeker iets voor je bij. 

Nu ik dit weer gevonden heb vraag ik mezelf af waarom ik dat niet eerder heb gedaan.  Zo zie je maar weer dat onverwachte dingen positief kunnen uitpakken.

Natuurlijk waren er ook veel dingen die niet leuk waren, Denk bijvoorbeeld aan de sluiting van de sportscholen. Ik train al een aantal jaren fanatiek in de fitness en dat mocht opeens niet meer.

Als je dat altijd gewend bent en het kan dan even niet meer dan is dat raar, je krijgt meteen het gevoel dat je iets mist.

Ik trainde 3 of soms 4 keer in de week, behalve dat ik het leuk vind is het voor mij een uitlaatklep.  Tijdens het lopen op de loopband kan ik mijn gedachten ordenen en dingen overdenken of beslissingen maken, dat vind ik fijn. Het zelf sporten maar toch onder de mensen zijn is iets wat ik hard nodig heb. Voor mij is het uurtje sport een gelegenheid om mensen te ontmoeten, kennissen te groeten en even kunnen kletsen over allerlei onderwerpen. Zoals je leest is het veel meer dan alleen bewegen, en als dat opeens weg valt doet dat wel iets met je. Dit verneem ik ook om mij heen.

Wat onze minister vergeet is dat het ergens naar toe gaan voor mensen met een beperking een stuk sociale contacten met zich meebrengt, en juist voor deze doelgroep is dat heel belangrijk. Want als je minder zicht hebt ben je sowieso al beperkt in je mogelijkheden.

Daarnaast vind ik de verschillende regels erg verwarrend. Hierdoor durf ik soms niet alleen dingen te ondernemen, omdat ik zo langzamerhand niet meer weet welke regel in welke winkel geldt.

Als ik daar te lang over nadenk maakt het mij boos, want voor mijn gevoel wordt onze wereld nog kleiner dan dat ie al is.

In juni kregen we weer meer vrijheid, dit vond ik fijn. Wij zijn dan ook lekker uit eten geweest, en ik besefte dat als je iets niet mag, je het meer waardeert als het wel weer kan.

Maar de maatregelen werden in oktober weer teruggedraaid. Dit vond ik lastig want voordat ik weer helemaal gewend was aan de nieuwe situatie veranderde die weer.

Nu zitten we in december en hebben we gisteren net gehoord dat we kerst toch niet buiten de deur mogen vieren. Ik had het wel verwacht maar toch is het jammer.

Per 1 december moet je overal een mondkapje op. Dat is verwarrend, want je moet tegenwoordig zoveel handelingen doen ook als je maar alleen maar even een brood wilt kopen. Ik hoop dat dit ooit niet meer nodig is, al deze handelingen vind ik wel lastig.

Ik ben blij dat het jaar straks voorbij is, hopelijk zal volgend jaar beter worden voor iedereen. 

Ik hoop dat je iets hebt aan mijn ervaringen met het coronavirus. Mocht je nog tips of vragen hebben, laat het mij weten via het contactformulier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *